Summertime sadness. Wolność upadku.

Na pewno słyszeliście piosenkę Summertime Sadness Lany Del Rey. A czy widzieliście teledysk? Konkretnie ten moment, kiedy ona  z rozłożonymi ramionami chwieje się (?)  czy też łagodnie pochyla... i spada. Leci. I druga kobieta, w czerwonej pięknej sukni, gdy stoi na moście... To jest taka piękna piosenka...
Ta historia też miała miejsce w lecie, i ciągnie się za mną, i wciąż i wciąż.
A piosenka Papierowe skrzydła Myslovitz? Ona cała opowiada o takim upadku.

Ptak swym życiem zachwycał go 
Codziennie marzył 
Poczuł wiatr na twarzy strach 
Przez chwilę wolnym był 
Zostawił list odpłynął w dół 
Przez chwilę wolnym był 
Poczuł wiatr na twarzy strach 
Przez chwilę wolnym był 
Zostawił list odpłynął w dół


Chciałabym poczuć taką wolność, ale cena za nią to życie. Samobójstwo to wbrew pozorom przejaw wielkiej odwagi... wielkiej rozpaczy i wielkiego tchórzostwa. Nie stać mnie na to. Poza tym zbyt wiele mnie tu trzyma... a przynajmniej taką mam nadzieję. Niespieszno mi do piekła. Ale... może chociaż by sobie o mnie przypomniał.

Takie rozważania końcoworoczne.
Co było pozytywne?
Skończyłam wzorowo gimnazjum.
Dostałam się do liceum marzeń niegdysiejszych.
Pojechałam na pierwsze rekolekcje... i się w tym zakochałam.

Tyle...?

Chyba się jeszcze zmieniłam, na lepsze. Dzięki Tomkowi, dzięki Konradowi, i Joli, i Dominice, i Natalii, Agnieszce i Filipowi.
Szkoda, że tego już nie ma, co było, a mam w sobie za wiele honoru i oślego uporu, żeby o sobie przypominać.

Gdzie oni wszyscy są?

A co było negatywne?
Paweł... strata.
Kłótnia z Julią.
W sumie tylko to mnie gryzie, a świadomość, że Pawła już po prostu nie będzie, bo znów odzywa się mój upór, moje alter ego i daje mi w twarz za naiwność; świadomość, że prawdziwa przyjaźń... chociaż to w sumie nie jest świadomość tylko smutne podsumowanie- prawdziwa-prawdziwa przyjaźń nie istnieje.

Nie mogę już do tego wrócić, mimo, że z tego wszystkiego wynika, że go...

Wesołego roku 2013. Niech będzie lepszy niż 2012. Życzę tego Wam i sobie.

Nie mogę więcej pisać i o tym myśleć, bo zaraz przestraszę się własnych myśli i własnych wniosków. To będzie zbyt jasne, zbyt logiczne żeby przed tym uciec. Więc kończę. Może będzie lepiej. Byle do rekolekcji, byle do Bukowiny.

Za bardzo się odsłoniłam, zbyt wiele napisałam.