Bycie kumpelką... A może powinnam wybaczyć temu dupkowi? Wyciągnąć rękę, skoro mi zależy? Pomysł taki podsunęła mi Aga. Problem w tym, że nie chcę później uciekać z podkulonym ogonem, jak to się zdarzało nieraz w moim życiu. Ech, przemawia przeze mnie rozgoryczenie.

Nie należę do osób pięknych, tak klasycznie. Mam bladą, śmiertelnie bladą (poza latem) twarz.
Włosy sięgające z przodu ledwo brody, z tyłu zwijają się na karku; jestem szatynką (to jedna z rzeczy, które w sobie lubię).
Oczy są raczej średniej wielkości, również brązowe. I tu widać, że jestem mdła. Bo chociaż podoba mi się barwa moich tęczówek, raczej czekoladowa niż piwna; to niczym się nie wyróżniam.
Nos mam mały... I tylko tak umiem go opisać.
Usta blade. Jasssnoróżowe.
Wystające zęby (bo mądra dziewczynka nie chciała nosić aparatu... kiedyś muszę to nadrobić), ale nie uważam tego za jakiś straszny defekt.
Okulary. Przyzwyczaiłam się. Nosiłam, noszę i nosić będę, a wada się powiększa...

Wzrost- 166 cm
Waga- wahająca się pomiędzy 58-61 kg

Powinnam schudnąć :/
(Julia, nie odzywaj się. Ważysz 48 kg, jesteś chuda jak szkielet, a Ci z tym ładnie. Nie znoszę Cię >.<)

Wstawię tu kiedyś swoje zdjęcie.

Chodzi o to, że: primo- odstraszam chłopaków zachowaniem; secundo- do piękności nie należę. Załamanie. (Zaczynam gadać jak jakaś pusta panna. Lepiej przestanę.)

Ale ogólnie wierzę w swoją inteligencję... Muszę się częściej uśmiechać i dam radę :) Trzymajcie kciuki ;P