'W życiu piękne są tylko chwile!'
i
'Ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy...'.
Postanawiam żyć chwilą. Podźwignęłam się już z najdziwniejszego załamania nerwowego, jakie przeszłam, Julia może potwierdzić (co pewnie uczyni, wyklinając mnie przy okazji...). Dziękuję za komentarz, także był bardzo pomocny, a blog Ichtyo okazał się ciekawy i specyficzny :) I dowiedziałam się z niego o konkursie na opis laleczki kokeshi, w sumie też mogę wstawić linka, chociaż zrobię sobie tym samym konkurencję :P

http://kokeshishop.pl/konkurs_pocztowkowy_kokeshishop

Zajrzyjcie i powiedzcie- czy one nie są śliczne?


A tak na poważnie, to dzisiaj mam tak mieszane odczucia... Z wyjazdu do Chorzowa nic nie wyszło, było zimno i padało, za to jestem skłonna się z kimś założyć, że jutro będzie przepiękna pogoda, ironia losu. Ze spraw dotyczących mojej niesamowicie porąbanej psychiki warto odnotować to, że chociaż byłam maksymalnie zdołowana, to nie wiem, z jakiego powodu, i tak falami byłam zła, rozgoryczona, wątpiłam, rozmyślałam, miałam nagle wiele energii... Ale mogę stwierdzić, że zaczynam tęsknić za P. Dziwne to. Był czasami wręcz okropny, ale czasami też było... fajnie. I chociaż na to wszystko zasłużył, i z jednej strony nie mam ochoty go już więcej spotkać, to z drugiej uświadomiłam sobie, że to jeszcze nie jest sprawa zakończona. (Dlaczemu mieszkamy w jednej miejscowości? Dlaczemuuuuuuu?) No... Nieważne, w Krakowie będą lepsi, tylko czekać do września.

Swoją drogą, mam niezłą tremę przed początkiem roku szkolnego w NOWEJ szkole. Kraków to duże miasto, a ja ze wsi jestem... :) Co prawda nawet rozwiniętej wsi, wyrażam się poprawnie, głupia nie jestem (a co, podwyższę sobie samoocenę), ale i tak idę na pastwę rekinów, taka mała płoteczka! Ratunku! Poradzi ktoś coś?

I kończę na dzisiaj, tak tylko symbolicznie to było, bo zaraz muszę zejść z kompa (co za prozaiczny powód!). Wzięłam się w garść, bo nie jest źle. I chociaż trochę jednak smutno, to będzie dobrze!