Spokojny dzień. Nic szczególnego. No, trochę nerwów, ale na poziomie standardowym.

Powiedz co o mnie wiesz
Jak dobrze mnie znasz
Po kim mam taki lęk 
Gdy zostaje znów sam

Gdy dopada mnie chaos 
Nie zezwala na sen
Zabrania mi się cieszyć
Że przyjdzie lepszy dzień

Mamy podobne myśli
Lecz w słowach brak potwierdzenia
Bo co z tego że intelekt 
Jest jak cela ciasnego więzienia

Mijamy się namiętnie
Między ciasnymi ulicami
I nawet wtedy nie ma cienia
Za naszymi plecami

Poznajmy się – ja nazywam się samotność
Zaśpiewaj ze mną
Jakbyś była drugą zwrotką
Przeżyjmy coś – tak głupiego jak ta prośba
Zmieńmy tak świat
Byśmy mogli w nim pozostać
Już lepiej nam, już lepiej nam, 
już lepiej nam, już lepiej nam

Łatwiej jest mówić piosenkami o uczuciach. To moje ściągawki. Nienawidzę tego, że wciąż myślę i analizuję. Nie rozumiem, są przecież tacy, którzy bezrefleksyjnie przyjmują rzeczywistość. Dla innych stres i zmęczenie. Kiedy przyjdzie ten lepszy dzień, w którym bez lęków i wahań spojrzę przed siebie? cały czas tkwię w przeszłości, więc nie jestem w stanie myśleć o tym, co przede mną, i co może mam pod nosem. Jestem już taka zmęczona przeszłością...  A wciąż rozpamiętuję. To chore.

Ja nie chcę spać, ja nie chcę umierać.