Bezsens

Śmieję się, chociaż jest mi smutno, tak bardzo smutno. Nie widzę sensu w tym, co robię... już nawet pisanie tego bloga nie sprawia mi radości. Uciekam w książki i internet. Ale nie przed wszystkim można uciec. Potrzebuję ratunku. Sama nie dam sobie rady. Czy ktoś wyciągnie do mnie rękę? 

Smutek jest we mnie. Chyba czas wreszcie zaakceptować to, że tak trudno spojrzeć mi na życie z uśmiechem.

Nie wiem, nie rozumiem, czemu nie mogę się uwolnić od tego wszystkiego. Nie jestem sama- mam przecież rodzinę. Chyba za bardzo się rozczulam nad sobą i nad tym, co było. A przecież minęły już dwa lata.

Zresztą nieważne. 

                                       

A gdy przyjdzie mój czas

Gdy pokryje mnie rdza

Usiądź przy mnie tuż tuż

Bym mógł z tobą być sam

Usiądź blisko o dłoń

Narwij słów jak żonkili

I opowiedz nasz film

Bym go przeżyć mógł znów

Mów o drodze we mgle

Kiedy wciągał mnie piach

Gdy nie miałem już sił

By się odbić od dna

Mów o chwili sprzed lat

Gdy podałaś mi rękę

I podniosłem swój cień

By przy twoim mógł stać

Wszystko ma swój czas

I przychodzi kres na kres

Gdybym kiedyś odszedł stąd

Nie obrażaj się na śmierć

Da da dam, da da dam, da da da da da dam...

A gdy przyjdzie mój czas

Gdy pokryje mnie rdza

Musisz wierzyć, że znów

Pobiegniemy nad staw

Czekaj na jakiś znak

Bądź cierpliwa jak papier

Ja wybłagam wśród chmur

Bym tu czasem mógł wpaść

Wszystko ma swój czas

I przychodzi kres na kres

Gdybym kiedyś odszedł stąd

Nie obrażaj się na śmierć

Wszystko ma swój czas

I przychodzi kres na kres

Gdybym kiedyś odszedł stąd

Nie obrażaj się na śmierć